سالها در پي سكوت ديگران بودم كه فرياد مرا بشنوند !
كنون در پي هياهويي تا فغانم ميانش گم شود .

روزهايي روشن مي خواستم كه ديده شوم !
كنون  پي  ان كه خود را به شب های تار پنهان کنم .

هميشه پي يك دوست كه رازي برايش بگويم !
كنون در هراسم مبادا كه  پيش دوست اشكي بريزم .

عمري در پي واژه ها كه تعريفم كنند !
حالا به فكرم مبادا روزه ي سكوتم بشكند .

روزي خواندم بهار را تا شكوفايم كند !
كنون در ارزوي زمستان كه با برفش بپوشاندم .

زماني پر مي گشودم تا ابرها تا اسمان !
حال در كلبه اي تنگ اشيان كرده ام .

روزگاري  جاده از رفتنم خسته بود !
حالا به بن بستي دل بسته ام  .

       



چه روزهاي سختي !

چه روزگار سياهي !

گاه تنها دلخوشي ادمي

به سرخي شقايق هاست .   


روزگار سختيست  !

و

روز هاي مبادا در پيش است !

روزهايي كه " عشق " بالاترين نياز ادميست .

چه كسي شقايق ها را از ريشه كند ؟

چه كسي چهره عشق را خراشيد ؟

چه كسي سم بي اعتمادي پراكند ؟


اه  روز گار سختيست !

و

روزهاي سخت تر در پيش است !

مي داني كه گذر پروانه ها به بيابان نمي افتد ؟

همسايه ي من بي هراس از روز نياز

همه ي باغ خود را به تاراج داد .


من مشتي دانه اندوختم  

از دشتي كه  بيابان شد .

مبادا خاطر دشت از خاطره ي شقايق  پاك شود !

مبادا باد تنهايي اندوخته ي مرا با خود ببرد !

مبادا فصل رويش طي شود !

حتي يك دانه كافيست

                          كه يك دشت " شقايق " بكاري !

من باغ خود را اباد خواهم كرد

براي روز هايي كه در پيش است .