گوش كن اي دل من

روي سخن با تو دارم

در اين غروب غم انگيز

رفيقي به جز تو ندارم

شبي من خواب بودم

كه غم امد و همسايه شد

روزو شب امد و رفت  

تا كه با من هم خانه شد

بهار امد و ماند و رفت

اما تن من بهاري نشد

زماني تو لبريز بودي

 ازمهر از شادي و شوق

غم امد و جارو به دست 

به هر كنج تو سر كشيد

جايي كه غم بود شادي نبود

خوشي زود از لانه اش پر كشيد




ميخواهم امشب به چله نشينم

بيا اي دل من نشين در كنارم

برای دمی شاد بودن

من امشب چه بی قرارم !

دره لبريز از باد 

جنگل از شادي تهي

پرستو رفته بود و

اشيانش خالي از گرماي او .

برگهاي سبز و خرم 

اكنون سرخ و زرد   

فرش جنگل  بودند

شاخه ها عريان  و غمگين  .





گوشه اي از جنگل لخت
 
دور از چشم باد 

برگ زردي  تنها

بر شاخه بود و در هراس

باد به تندي مي وزيد

با هاي و هوي

اواز خوان :

پاييز است  پاييز   

فصل سرد باد و باران

روزهاي برگ ريزان   

مي خواند و به تندي مي وزيد

لا به لاي شاخه ها

در پي تك برگ ها

ناگه دید بر شاخه ای

دور از چشم او

برگی  مانده بر جاي

برگ زردي تنها

نعره زد بر برگ

هان اي بينوا

وقت رفتن شد

 رها كن شاخه را  

سيلي سختي به گوش برگ زد

دست او را از تن شاخه بريد

برگ بر خاك افتاد .




باد ميرفت و مي خواند :

پاييز است

پاييز .