قطره از ابر جدا شد   

      وبه دريا پيوست       

      ابر گفت :              

     چه سقوطي كرد       

     ماه در گوش چشمه   

     زمزمه كرد:           

     قطره اي دريا شد     

     چه صعودي كرد !   

" از قدسي قاضي پور "

       باد به باغ سفر كرد . 

       از روي درختان عریان  گذشت .

       بي جاي پايي!

       بهار به باغ امد .

       اندكي ماند و رفت .

       صد جاي پا از بهار جا مانده بود !

      خورشید از روی زمین گذشت .

      در دل افتاب گردانها رد پایی ماند !


       شب است و اسمان سياه 

       اسمان دلتنگ خورشيد است .

       سكوت است و باغ ارام

       باغ دلتنگ باد نيست .



      تو امدي و رفتي .

      از من گذشتي . 

      اما هزار جاي پا

      از تو ماند

      در اعماق وجودم .

      هزار اثر از تو در روزگارم .

      هزار تغيير در زندگيم

      ارزوهايم 


     افكارم .


     من ترا دل تنگم .

     انچنان كه

     باغ بهار را !

     انچنان که اسمان خورشید را !


     درنگ زمستان بس طولانی شد . 

    شاخه های نازک به زیر برف سنگین شکستند .

    بهار من باز ای !

    من دلتنگ توام . 

    باز ای !

    انچنان که سالها پیش امدی .